عکس/داعش تنها نیست؛نارنجی‌های اوکراین زن باردار و همسرش را حلق‌آویز کردند

در حالی که افکار عمومی جهان با تبلیغات گسترده رسانه‌ای شدیدا تحت تاثیر  فیلم‌های منتشر شده از جنایت‌های هولناک گروه تروریستی داعش قرار دارند، ارتش نارنجی اوکراین که تحت حمایت مستقیم آمریکا و اروپا است، در حال انجام جنایت‌های هولناکی به سبک داعش است.


به گزارش فارس، نیروهای دولت نارنجی اوکراینی در جدیدترین جنایت وحشیانه خود یک زن باردار را به همراه همسرش در جنگل‌های اطراف جمهوری «لوهانسگ» ‌دار زدند.
در فیلم کوتاه و شوک آور منتشر شده از این جنایت 3 نیروی اوکراینی با گذاشتن کیسه بر سر 2 شهروند اوکراینی روس گرا در یک جنگل در حالی‌که  برخی دیگر نیز بعد از این ماجرا از اجساد این 2 نفر عکس می‌گیرند، مبادرت به اعدام آن‌ها کردند.در این عمل ضد انسانی در حالی‌که طنابی به دور گردن‌2 فرد دستگیر شده بسته شده، طناب متصل به ماشین «نیوا»  با حرکت به جلو باعث اعدام این زن باردار و شوهرش می‌شود.
این تصاویر هنگامی برملا شدند که نیروهای مردمی روس‌گرا در منطقه لوهانسگ گوشی همراه یکی از نیروهای اوکراینی را که در جریان درگیری کشته شده بود، به‌دست آوردند.
«لئونید تکاچنکو» دفتر دادستانی کل «لوهانسگ» نیز صحت فیلم یافته شده را تایید کرد.

  
نویسنده : میرزا قلی‌خان راپورتچی ; ساعت ٢:٠٧ ‎ق.ظ روز ٦ خرداد ۱۳٩٤

قاسم سلیمانی آمریکا را به همدستی با داعش متهم کرد

قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران ایران، آمریکا را به "شریک بودن در توطئه" و "نداشتن اراده" برای مقابله با داعش متهم کرده است.

فرمانده شاخه برون‌مرزی سپاه درباره تصرف شهر رمادی توسط داعش خطاب به رئیس‌جمهور آمریکا گفته است: "آقای اوباما! فاصله پایگاه‌های شما ‌با رمادی چند کیلومتر است و چه طور می‌شود کشتار در یک کشور صورت گیرد، شما به بهانه حمایت از آن ملت در آن کشور استقرار پیدا کنید، اما هیچ غلطی نکنید، این اسمش چیست."

آقای سلیمانی که اعتقاد دارد آمریکا در جریان تصرف رمادی کنار کشیده است، این کشور را به "شریک بودن در توطئه" متهم کرده و گفته ایالات متحده "ضلعی از توطئه است و اراده‌ای برای مقابله [با داعش] ندارد."

به گفته فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران، جز ایران، کشور دیگری اراده مقابله با داعش را ندارد.

به گزارش خبرگزاری تسنیم، او تاکید کرده است: "امروز به شکل حقیقی و راستین به غیر از جمهوری اسلامی کسی در تقابل با داعش قرار ندارد، مگر ملت‌هایی که در کنار جمهوری اسلامی ایران و یا مورد حمایت کشور ما هستند."

  
نویسنده : میرزا قلی‌خان راپورتچی ; ساعت ٢:۳٤ ‎ق.ظ روز ٥ خرداد ۱۳٩٤

احکام قطعی متهمان پرونده فساد۳هزارمیلیاردی+اسامی

حجت‌الاسلام محسنی اژه‌ای در هفتاد و نهمین نشست خبری خود با اصحاب رسانه، اظهار داشت: پرونده تعدادی از محکومان پرونده فساد ۳ هزار میلیاردی به دیوان عالی کشور رفته و احکامشان نقض شده بود به شعبه دیگری رفت و حکم صادر شد اما دادستان به احکام صادره در شعبه دوم اعتراض کرد.

وی افزود: با اعتراض دادستان پرونده به شعبه هم‌عرض تجدیدنظر رفت و مورد رسیدگی قرار گرفت و تعدادی از افراد را محکوم کرد.

محسنی اژه‌ای با اعلام اینکه به دلیل قطعی شدن احکام، اسامی محکومان اعلام می‌شود، گفت: غلامحسین نوایی عضو هیأت مدیره و نایب رئیس شرکت فولاد ایران و عباسعلی احمدی هر یک به دو سال حبس، جعفر دارابی مسئول واحد خرید گروه صنعتی فولاد به دو سال حبس، یارمحمد محمدی مدیرعامل سابق شرکت اسپادانا به ۵ سال حبس، کاوه نجات دهقان به ۳ سال حبس، امیر رمضانی طارمی به یک سال حبس، محمد حسن اوغلی به دو سال حبس، شیدا مردعلی به یکسال حبس، داریوش میشانی‌فر معاون رئیس بانک صادرات شعبه اهواز به ۷ سال حبس و ۱۰ سال انفصال و همچنین بهنام بهزادی مدیرعامل شرکت تجارت گستر به ۳ سال حبس و دو سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی محکوم شدند.

  
نویسنده : میرزا قلی‌خان راپورتچی ; ساعت ٢:٢۸ ‎ق.ظ روز ٥ خرداد ۱۳٩٤

کدام مدیرنفتی روزی بیش از۳میلیون حقوق میگیرد؟

گروه اقتصادی– رجانیوز: هفته گذشته احمد بخشایش نماینده اردستان در مجلس شورای اسلامی پیش از پایان نشست علنی چهارشنبه پارلمان در تذکری شفاهی با انتقاد از وزیر نفت، گفت: آقای وزیر نفت ماهیانه ۱۰۰ میلیون تومان به مدیر شرکت نیکو در سوئیس می‌دهد، در حالی که این مدیر از ۱۲ ماه سال ۱۴ ماهش در ایران است! حقوق و پاداش ۱۰۰ میلیونی یعنی حرکت به سمت اشرافی‌گری، فرد مورد نظر نه تخصص و نه توانایی دارد فقط نیروی آقای زنگنه و مطیع امر اوست. آقای زنگنه تمام اعوان و انصار خود را وارد حوزه نفت کرده و حیف و میل بیت‌المال اولویت وی شده است.

با این اوصاف در حالی که هنوز هیچ یک از مقامات وزارت نفت این خبر را تکذیب نکرده، به نظر می رسد وزیر نفت باید درباره این مساله به افکار عمومی پاسخگو باشد زیرا مردم هنور فراموش نکرده اند سال گذشته دولت از مردم میخواست به خاطر صرفه جویی در منابع مالی دولت از دریافت یارانه ها انصراف دهند اما انتشار چنین اخباری قطعا اعتماد افکار عمومی به دولت را بیش از پیش مخدوش خواهد کرد.

لازم به ذکر است در شرایطی که آمارهای متفاوتی  مربوط به میزان خط فقر از جمله یک میلیون و نیم اعلام شده است، میزان حقوق این مدیر نفتی در ماه ۱۰۰ میلیون تومان و به عبارتی روزی بیش از سه میلیون و سیصد و سی هزار تومان می باشد! هم چنین اگر ساعت کاری را ۸ ساعت درنظر بگیریم، مشخص می شود که این مدیر نفتی هر ساعت بیش از چهارصد هزار تومان حقوق دریافت می کند!

  
نویسنده : میرزا قلی‌خان راپورتچی ; ساعت ٢:۱٥ ‎ق.ظ روز ٥ خرداد ۱۳٩٤

اصلاحیه‌های راهبردی برای سریال‌های سیما

نوشته دوست و همکار ارجمندم حجت الاسلام حمید رجایی



رسانه موظف است از مخاطبان ناامید، تنبل، افسرده، وارفته، درون¬‌پرداز و کم‌تلاش، انسان¬‌هایی بسازد که برای رسیدن به اهدافشان در زندگی با چنگ و دندان می¬‌جنگند و لبخند می¬‌زنند. برمی¬‌گیرند و اما انفاق هم می¬‌کنند.
بخش اول/
این یادداشت با رویکردی انتقادی به ارائه ی توصیه هایی برای تقویت دکترین محتواسازی در برنامه های نمایشی سیما میپردازد.  امید اینکه این قبیل مباحث سرآغازی برای بهبود بیشتر کلیه ی آثار نمایشی  باشد.
مقدّمه:
1.مسلماً جذّاب¬ ترین قالب برنامه¬های تلویزیونی (و حتی رادیویی) قالب نمایشی است.
 2.برنامه¬ های نمایشی، به جز جذّابیت، ضریب نفوذ بسیار زیادی بر مخاطبان دارند  و همچنین از جهت دیگر، آینه و دفتر بسیار خوبی هستند که نخبگان جامعه، می¬توانند بوسیله آن، به جزئیات و مختصات فرهنگ یک جامعه پی ببرند و آن را آسیب شناسی کنند. بنابراین در مجموع، بررسی هنجاری و توصیفی این نوع هنر، از سه جهت اهمیت بسیار دارد:
اقبال بسیار مخاطب به آن،
 ضریب نفوذ زیاد آن بر مخاطب،
جنبه¬ ی کاشفیت آن که برای جامعه¬ ی نخبگان اهمیت بسیار دارد.
3. بهینه¬ سازی محتواهای برنامه¬ های نمایشی امری موثّر و لازم است. آهنگ ما در این مقاله این است که راهکارها و پیشنهادهایی را برای این مهم (غنی¬ سازی و اصلاح و ترمیم این دست محتواها در برنامه¬ های نمایشی سیما) ارایه دهیم.
* اصطلاح «سبک اندیشه» به مثابه ی پیشنهاد  یک بسته¬¬ ی معنایی
برای تبیین مسأله و دستیابی به این هدف، لازم است ابتدا به یک مفهوم کلیدی و بنیادین توجّه کنیم. در واقع برای اینکه بتوانیم مسأله را از یک لایه درست فرهنگی بررسی کنیم بناچار باید به بخشی از فرهنگ بطور خاص توجّه کنیم. این بخش از فرهنگ را «سبک اندیشه» نامیده¬ام و آن عبارت است از:
«روش زیربنایی و شایع موجّه در یک جامعه در نوع برخورد فکری؛ معرفتی، احساسی، عاطفی با عناصر هستی و اسباب زندگی. به عبارت دیگر سبک اندیشه، سیاق و رفتار ادراکی و عصب ادراکی خاصّ است که یک قوم در مواجهه با مسائل خرد و کلان زندگی، از خود بروز می¬دهد و- بنابه لحاظ نگارنده - شامل توانایی¬های بالقوه و ناتوانی¬های خفته و نهان و میزان توانش آن در ارتقاء و ترمیم خود هم می¬شود»
اهمیّت برساختن اصطلاح یا بسته¬ ی معنایی «سبک اندیشه¬» جایی آشکار می¬شود که بخواهیم به مطالعه تحلیلی و عمیق¬تر فرهنگ یک قوم بپردازیم. زیرا به جای فهرست کردن رفتارها و اندیشه های آن قوم به عقبه¬ ی فکری ایشان دقّت می¬کنیم و این مزیت و دقّت بررسی ما را افزایش می¬دهد.
سبک اندیشه¬ ی یک جامعه را می¬توان با همنشینی بسیار با گروه های اجتماعی، کشف کرد. تحلیل محتوای ادبیات، معماری، شهرسازی، نقاشی، موسیقی، سبک لباس ، غذا و آداب و رسوم و بالاخره هنرهای نمایشی یک جامعه بهترین فرصت برای کشف و غبارزدایی از چهره¬ی سبک اندیشه¬ی آن جامعه باشد. اما در این میان محصولات نمایشی یک قوم، آینه¬ ی روشن¬تری برای نشان دادن سبک اندیشه¬ی آن قوم است. چرا که معمولاً محصولات نمایشی یک جامعه، محلّی برای عرضه و تجلّی سبک اندیشه و منطق زندگی آن است و به نوعی آشکارتر، صادقّتر و عریان¬تر از جاهای دیگر، خود را نشان می¬دهد.
پس با بررسی تعداد زیادی از آثار سینمایی هند، فرانسه، ایتالیا، آمریکا (هالیوود) می¬توان به سیاق فکری هر یک از این جوامع پی ببریم، زیرا هنرمندان ناچارند برای برقراری ارتباط با مخاطب، از نقطه عزیمتی از سبک اندیشه¬ی آن جامعه کار هنری خود را بیاغازند (مرتبه¬ی استن جامعه) اگر چه در صدد اصلاح یک روال فکری هم باشند (مرتبه ی بایستن جامعه) در هر حال خود هنرمندان جامعه هم از سبک اندیشه¬ ی همان جامعه ریشه گرفته¬ اند.
بسادگی می¬توان تفاوت سبک اندیشه¬ی هندی¬ها و برخورد فکری-عاطفی و درک هستی¬ شناختی و نحوه ¬ی آمد و شد فکری و عاطفی شان را با خود و پیرامون در آثار سینمایی آنان دید و آن را با سبک اندیشه¬¬ای که در سینمای هالیوود و... خود را می¬نماید، مقایسه کرد. مثلا در نسخه سینماتیک سبک اندیشه¬ی هندی¬¬ها، درون¬پردازی، دارا بودن  و ندار بودن، دوستان تا پای جان، قهر و آشتی و اندوه¬ های نوستالژیک غلیظ، بخش بزرگی از سبک اندیشه¬ ی سینماتیک هندی¬ ها را تشکیل می¬دهد. در عوض در نسخه سینماتیک سبک اندیشه¬ ی اروپایی¬ها، احساسات و  مهندسی نگاه کردن به عناصر زندگی پر رنگ است. لذا برون¬پردازی بسیار مشهود و ملموس است. انسان¬ها نسبت بیشتری با فرآورده¬ های علومی دارند، موضوع فیلم می¬تواند یک مساله علمی باشد که تا حدی مستقل از انسان وارسی می¬شود. اما نگاه فلسفی و عرفانی اروپاییان به عالم بیشتری مرجعی در گذشته و سنّت دارد و هنوز با نشانه شناسی امروز بطور کامل عجین نشده است.
 اما در هالیوود همه¬ ی عناصر سینماتیک اروپا را شدید¬تر، قوام یافته¬ تر و خوش¬پرداخت ¬تر می¬بینیم. لکن ارزش¬های انسانی در خیلی موارد به نفع اضطرارهای مجعول آفاقی (بیرونی)  منعطف و گاه ضایع می¬شوند. در سبک اندیشه¬ی هالیوود و اروپا، به مسائل و پدیده¬های اجتماعیِ غامض و زاویه دیدهای جامعه شناختی و روان شناختی پرداخته می¬شود و سیمرغ تخیل در این آثار بسیار پران و گاهی وحشی است. در هالیوود تکنولوژی و صنعت با تمام قامت به خدمت صنعت سینما و محتوا سازی  قیام کرده است. ناگفته نماند پرداخت هنری و زیباشناختی عناصر سینماتیک هالیوود با توانش کاریزماتیک خود می¬تواند محتواهای کاملا غلط را به ذهن مخاطب تزریق کند. اخلاق، خیلی وقت¬ها تابعی از امیال است و اگر چه نمی¬توان آثار هالیوود را به تمام فاسد و بی محتوا دانست. البته می¬دانیم آنچه در غرب می¬گذرد، چه در سینما و چه در سبک اندیشه، چه در کلیت و چه در جزئیت، چنان دچار بیماری است که برای درمان آن باید آن¬را کاملا از نو بنیان کرد و تعمیر و مرمت آن چاره ساز به هیچ رو چاره ساز نیست.
اما سبک اندیشه، ما ایرانیان به کمال و حکمت نزدیکتر است. خردورزی و نیز توجه به علوم زمینی، تعادل نسبی میان عقل و احساس در فرهنگ ایرانیان در از دیر باز مورد توجه بوده ایت. زیرا حکیمان بزرگ و علماء و دانشمندان و روشنفکران گروه مرجع مومنان و متدینان بوده¬اند. آشنایی ایرانیان و مسلمانان ایران با قرآن و توجه به علم اندوزی موجب شد که مکتبخانه¬ها و مدارس علمی مهمی در ایران شکل بگیرد که در مهمترین و طلایی ترین عصر، یعنی عصر صفویه به اوج خود رسید. کتابخانه های غنی و دانشمندان بسیار در هر کوی و برزن از جمله گواهان این ادعا هستند. (1)
   اما همین سبک اندیشه¬ ی نسبتا پر بار و بر ما از آنجا که پا به پای زمان پیشین نیامده در مقابل پرسش¬ها و اقتضائات زمان پاسخ های پیشین را می¬دهد و هندسه و منظومه ی جدیدی را بر خود نساخته است و به خاطر عدم ارتباط معنا دار با پدیده های آفاقی به مفهوم امروزین¬اش در برابر آن با نگاهی آفاقی و صرفاً آسمانی روزگار می¬گذراند.
عرفان سینمایی ما خیلی وقت¬ها بطور زیرپوستی، لایه¬ای از تصوف دوران مغولی ما است. اما خوشبختانه  این کلیشه با سینمای دفاع مقدس سخت شکسته شده است و با پا به عرصه گذاشتن نخبگان سینماگر جدید سینماگران پیشکسوت هوشمند قدیم، نگاه آفاقی  و همه علومی  اندک اندک به میان می¬آید و این اتفاق مبارکی است. بنابراین اگر این همه ایرادات سترگ را بر سبک زندگی و توصیف عالم و توصیه به کردار را ذیلا آورده ایم نه چشم¬مان از شکوه¬ ها و عظمت ¬های سینمای ایران بسته است و نه مشعوف سینما و سبک اندیشه غربیان¬ ایم.

اصلاحیه¬ ها  و  پیشنهادها
در این بخش به مواردی اشاره می¬کنیم که هم ناظر به آسیب¬های سبک اندیشه ما ایرانیان است و هم ناظر به آسیب¬های راهبردهای محتوا سازی در سیما. با این امید که نویسندگان، مدیران و تهیه کنندگان سیما آن¬ها را مد نظر قرار دهند.
1.توجّه به آفاق در کنار توجّه به عالم انفس
سبک اندیشه¬ ی ما ایرانیان (و شاید خیلی از کشورهای شرقی) در نسخه نمایشی همواره قرین توجّه بیش از حد به درون است تا بیرون. ما ایرانیان اگر چه در تاریخ فرهنگ و تمدّن خود علم الابدان و علم الادیان را با هم داشته¬ایم، اما سبک اندیشه¬ی ما بیشتر درون¬پرداز است. این آسیب، خود را در ادبیات، شعر، نقاشی و آثار نمایشی بخوبی نشان می¬دهد. یا یک نگاه بسیار ساده و بررسی بی کوشش می¬توانیم این تفاوت را در آثار نمایشی اروپا و بویژه آمریکا و آثار نمایشی خودمان ببینیم.
حجم انبوهی از فیلم¬های ما به مسائل درونی انسان می¬پردازد. این آثار، بیشتر با طرح یک مسأله¬ی اخلاقی و گاه مسائلی از قبیل عاشقی (و فارغ ازبررسی علمی و شناختی آن) درون¬ اندیشی خود را عیان می¬کند و بطور مکرر و افراطی و متورم آن را بروز می¬دهد. البته پرداختن به حوزه¬های درونی انسان¬ نیز ارزش التفات هنری زیادی دارد. اما شکل متورم آن حتما نشان از یک بیماری در سبک اندیشه ما است.[2] شما در آثار سینمایی هالیوود شاهد این هستید که انسان¬ها در حال مبارزه با شرایط محیطی و آفاقی هستند، تا آن¬ را ارتقاء دهند (فعلا بحث ارزشی نداریم) یا تهاجم و زیان محیط را فرو می¬نشانند و دفع ¬کنند. چالش¬های بیرونی به منظور بیان یا توصیه¬ی یک رفتار و کنش آفاقی در آثار سینمایی غربیان، واجد ارزش و فراوانی است.[3]
سبک اندیشه¬ ی ما در برنامه های نمایشی درمورد درخت، کوه، خورشید، ماه، آسمان، ماهی، سیب روی درخت ، کرم شبتاب، التهاب یک فلز داغ، بیشتر شاعرانه ¬است تا آرایشی منطقی و مهندسی برای اکتشاف و تدبیر علمی با هدف فهم بهتر و یا درگیر شدن با عناصر آن برای ارتقاء زندگی. (حتی ما در تولیدات مستند در مورد این پدیده¬ ها، بیشتر شعر می¬گوییم تا اطلاعات علمی!) گویا اساسا درخت وسط حیاط در جهان آفرینش، بیشتر برای این است که زیر آن، چایی عصرانه بنوشیم و شعر بخوانیم و حرف¬های احساسی یا حتی عرفانی بزنیم، خاطرات را مرور کنیم و آه بکشیم!! (درخت بیشتر مجرای برون¬ریختن احساسات نوستالژیک ما است!!)  سبک اندیشه ما نمی¬تواند در هنر نمایشی  در باره¬ی کشف و مهار طبیعت و تلاش سخت انسان برای ادامه حیات و بهینه کردن آن چیزی بگوید.الا قلیلا. گو اینکه نگاه عرفانی ما به سبک سنتی، از نظم دانه¬های انار بیشتر لذت می¬برد و از نظم شگفت انگیز اوربیتال اتمی که رفتار موجی شکل یک الکترون و یا یک جفت الکترون در اتم را توضیح می‌دهد یا از نسبت میان ساختار مغز و روح و معنا که زبان را به مثابه یک سیستم پیچیده و پویا تولید می¬کند، ادراک شایع زیبایی¬شناختی و عرفانی ندارد و از قافله این بهجت ادراکی درمانده است و در عناصر و نشانه شناسی پیشین خوش نشسته و بر خود نمی¬بیند که رشد کند و از جام و فاخر مکشوفات نوین بشر می  عارفانه سر کشد و هنر آوری نماید. به عبارت دیگر عرفان ما (در نسخه نمایشی) با آبادسازی دنیا هنوز رفیق نشده است، تولید تکنولوژی و فن¬آوری را شنیده¬ای فرعی می¬داند، آفاق را با نگاه کنج نشینی تفسیر می¬کند. به عرق شرم از خداوند بسیار احترام می¬گذارد ولی عرق جبین آبادگران را فقط از دور تحسین می¬کند.(در نسخه نمایشی سبک اندیشه ما) و نقصان این  سبک اندیشه حتی در بهترین حالاتش، بسیار خطرناک است و می¬تواند یک تمدّن را دچار نواقص مادرزادی شدیدی کند.
البته فیلم ¬های فاخری که در سینمای ایران این تعادل آفاقی انفسی را رعایت کرده¬ اند و به مصلحت اقتضاییِ مخاطبان آثاری ساخته اند تا این سبک اندیشه¬ی درون-پرداز را مرمت کنند و با رویکردی مثبت به رتق و فتق مسایل بپردازند. سینمای دفاع مقدس(321  فیلم بلند و نیمه بلند در سینمای دفاع مقدس تاکنون تولید شده است  که شمار بسیاری از آنها برون پرداز و مثبت اندیش بوده است) بخش¬های نمایشی مسابقه¬ ی هشیار و بیدار مجموعه های تلویزیونی همسران(73)، خانه سبز(75) دنیای شیرین(75) و دنیای شیرین دریا (75 و 77 فارغ نگاه اومانیسمی که در ان گاهی دیده می¬شد) روزگار قریب (تاحدی به سال 86) دارا و ندار(89) دودکش (80) فاکتور هشت ( 88 که البته عدم دقت در تعادل انرژی های دراماتیک، آن را خراب کرده بود) یوسف پیامبر (88) مختارنامه (89 با ایراداتی که در روایت تاریخی و پرسپکتیو شخصیتها ایجاد کرد) گرگ¬ها ( 66) کارآگاه علوی (75) پنجمین خورشید (88) و اندکی دیگر ... (اگر چه برخی درون¬پرداز هم بودند اما با نگاه مثبت به جهان نگریستند) از این قبیل¬ اند.
در عوض مجموعه¬ های بسیاری مانند مجموعه کم ارزش و دق پرداز زمانه (91)  حلقه سبز (86) معصومیت از دست رفته (82) میوه ممنوعه (85) ستایش(90، 92) شهریار (87 تحریف در روایت تاریخی و پرسپکتیو شخصیت¬ها، تولید بدون اولویت و تاکید کننده بر احساس متورم در فرهنگ مخاطب) صاحب دلان (85 با پژوهش برنامه ای کم بضاعت) و در سینما مانند درباره الی (87 داستانی سیاه و سردرگم با بازی بسیار خوب) جدایی نادر از سیمین ( 89 فیلمی سیاه نما و غیر فرزانه و خروس بی¬ محل) و بسیاری دیگر،  آثاری هستند که به نظر نگارنده اولویتی برای این حجم تولید را ندارند و این نه  از روی سلیقه بلکه  بلکه بنا به نظریه¬ ی مدیریت فرهنگی و سبک اندیشه و نیز مدیریت نگرش ذهن جهانی در مورد ایران عزیز است.
در عقبه تاریخی دینی ما،  ذوالقرنین که یک شخصیّت قرآنی و تاریخی است[4]  بر اساس بیان صریح قرآن، کوششی عظیم در حوزه آفاق داشته و سدّ بسیار عظیمی را ساخته و مسلماً برای ساختن آن، کوشش بسیاری کرده است. پیامبران الهی نیز تصرفات آفاقی و کوشش¬های زمینی زیادی داشته¬اند¬ و هر یک واجد مهارت¬های معیشتی بوده¬اند که ما به آن خیلی کم توجه هستیم و همواره جنبه آسمانی ایشان را مورد نظر داشته¬ایم! حضرت آدم (کشاورزی) نوح  و عیسی (نجّاری) شعیب و موسی (شبانی) داوود (زره سازی) هود و پیامبر اکرم (تجارت و شبانی) سلیمان و یوسف (حصیر بافی، معماری، حکومت و مدیریت) همه و همه (علیهم السلام) دارای وجهه¬ی  تصرفات آفاقی (و بعضا سخت و جانکاه) بوده¬اند.[5]  اما تصوّر ما در مورد ایشان این است که ایشان افرادی درون پرداز و صرفا اخلاقی و ملکوتی بوده¬اند! از نظر قرآن، جهان و آفاق هستی ارزش شناختی بسیار دارد و دفتری برای مطالعه¬ی آیات خداوند است (سنریهم آیانتا فی الآفاق و فی انفسهم حتی تبیبن انًه الحق/فصلت 53 :نشانه های خود را در جهان آفاق و در جهان درون¬شان نشان می¬دهیم تا برایشان حقانیت خدا و قرآن آشکار گردد) همچنین قرآن، جهان آفاق را مسخََّر انسان می¬داند و بارها به این مسأله تاکید نموده است که هرآنچه در آسمان و زمین است، خورشید و ماه، روز و شب، دریاها، حیوانات و... باذن خدا تحت تصرف انسان قرار دارد و بالاتر از آن انسان را (بطور بالقوه و بشرط کامل شدن) جانشین خدا می¬داند( به تربیت :بقره29/، ابراهیم33/، نحلّ5 و14/  انعام165/ یونس67و...)
آری انسان در عالم خاک و افلاک هر دو  مقامی بس بلند (البته توجّه داریم که تعریف مومنانه¬ی انسان در هستی و مسخر بودن پدیده¬ها بدست انسان با رویکرد انسان¬گرایی و تکنوپولی تفاوت بسیار دارد)[6]
اما نمی¬دانیم چرا این انسان چند ساحتی که تحقق فعلی و تاریخی دارد،از شبکه¬ ی سبک اندیشه¬ ی ما (بویژه در هنرهای نمایشی) عبور می¬کند، بریده و مُثله می¬شود! انسان دینی برون پرداز دارای قدمت زیادی است. درست در زمان بربریت غرب، دانشمندان مسلمان در زمینه¬ های علوم زمینی، سبک اندیشه¬ ای بسیار کامل داشته¬ اند! بسیاری از این دانشمندان در زمینه فیزیک، ریاضیات، شیمی، ستاره ¬شناسی، طب، نور، معماری، موسیقی، جامعه شناسی، تاریخ، جغرافیا و... استاد کامل و جامع زمان خود بوده ¬اند.[7] چرا باید نسخه نمایشی سبک اندیشه ما از تشویق و تکریم علم و عالم و تعلم غافل باشد و حال آنکه « حرکت تولید علم و نگاه مجاهدت‌آمیز به کار علمی و تلاش علمی در کشور که از همان حدود ده دوازده سال قبل آغاز شده است تا امروز، نه فقط متوقف نشده است، بلکه رو به عمق و توسعه پیش رفته. تقریباً میشود گفت که در همه‌ی زمینه‌های علمی هم این حرکت وجود داشته است - در بعضی کمتر، و در بعضی بیشتر - این همان چیزی است که ما دنبالش بودیم؛ این همان مجاهدت علمی است که برای نظام جمهوری اسلامی و برای کشور ما لازم بود» (فرمایشات مقام معظم رهبری 1392/05/15)
بنابراین ما بواقع، دچار فقر سوژه نیستیم. فراموش نکنیم بسیاری از نارسایی¬ ها و کجی¬ ها در عالم درون به دلیل تنبلی و رسیدگی نکردن به عالم بیرون است. خوانندگان گرامی اگر در این باب مداقه کنند و اگر فقط با رجوع به حافظه¬ ی خود محصولات نمایشی دو دهه¬ ی اخیر را از نظر بگذرانند ،آسیب¬ یاد شده را براحتی و مشاهده می¬کنند.

نتیجه:
«بر اصحاب رسانه و عوامل تولید است که با بررسی زندگی انسانهای موفق و نیز ابداع شخصیّت¬ها و سوژه¬های دراماتیک که در حوزه¬ی تصرّف در عالم، درخشش فراوان دارند  مداقه فرمایند  و آثار هنری خود را به این سمت سوق دهند و این مقدار درون پردازی ننمایند و نتیجتا این همه اندوه بی پایه  و کم فایده را به کام مخاطبان نریزند. کاش بسیاری از آثار موفق نمایشی را الگو قرار دهیم و به نمایاندن شخصیّت¬ های موفق بپردازیم»
2. پرهیز از کلیشه ¬گرایی
سال¬هاست داستان¬ها فیلم¬های ما کلیشه¬ای شده است: جوانانی که گرفتار عشق¬اند و موانعی در پیش رو دارند که در پایان، این موانع از میان می¬روند و دو پرنده¬ی عاشق به هم می¬رسند! راستی چقدر می¬خواهیم سطح بشر را تا این حد پایین بیاوریم؟ جامعه چقدر نیاز به حلّ  مکرر مسأله¬ی عاشقی دارد؟ اصلاً مخاطبان جوان چقدر در طول سال و ماه به این عشق¬های مبتذل گرفتار می¬شوند؟ مسائل جامعه ی ما و جهان اسلام چقدر شامل این موضوع است؟ چقدر باید ما کارکرد عشق را در هنرهای نمایشی کج فهمیده باشیم تا این مقدار به خشت مالی و کلیشه¬ای گرفتار شویم؟ صلاح و سداد هنر نمایشی ما هم این را برنمی¬تابد.
اگر قرائت عارفانه هستی می¬گوید عشق جوهره¬ی عالم است، آیا این را نتیجه می دهد که این همه برنامه با کلیشه ی عشق و ازدواج بسازیم؟! عشق یا ازدواج، تشکیل خانواده، اخلاقیات، محبت میان همسران و ارحام و فامیل و همسایه، بخش مهمی از حیات بشر است. اما انسان عقل هم دارد که با آن علم و دانش و فن تولید می¬کند، هستی، انسان، طبیعت، جامعه، تاریخ و حتی عشق هر کدام صد لایه¬ی تو بر تو دارند و هرکدام از روزن علم و هنر و خیال در گوش ما زمزمه¬های متنوع هستی¬شناختی، زیبایی¬شناختی، خدا شناختی و.... دارند. انسان¬های متن زندگی هم  تلاش¬هایی فاخر، اما فارغ از این همه عشق حقنه¬ای و به زور، دارند و در راه فهم و کشف و اختراع و عبادت و اطاعت و خدمت، خیلی عاشقی¬ها (عشق غیر کلیشه¬ای) کرده¬اند و جبین زهره به عرق نشانده¬اند؛ بی اینکه این مقدار درگیر این همه عاشقیت سطح پایین شوند.با این همه تلاش و کوشش و حیطه کنش باشکوه که در پیشینه  تاریخی و آینه¬ی آینده ماست، هنوز دختران و پسران برنامه-ها¬ی نمایشی ما، درگیر به هم رسیدن هستند و با عقل ناقصشان گرفتار مسائل فرودست¬اند! نمی¬دانند چه اهدافی را پی بگیرند و چگونه می¬خواهند در مورد خود و پیرامون فکر کنند و بالاخره سر از نزاع و گنده¬کاری عاطفی و جنسی و اقتصادی و اعتیاد و... در می¬آورند. آیا با این همه سریال نازل  چشم انداز بیست ساله دست یافتنی خواهد بود؟! این دست آثار، فقط وقتی خوب¬اند که بخش کوچکی از همه¬ی آلبوم آثار نمایشی و هنری ما باشند. فقط به فهرست سریال¬های تاریخ تلویزیون ایران نگاه کنیم!! اکثر آثار گواه این مدعا هستند.[8]
لازم است این کلیشه¬ ها را بشکنیم و سبک اندیشه خود را در نسخ نمایشی عوض کنیم و در عرض و طول  عالم و در همه¬ی لایه¬ها و آیه¬های  هستی سیر کنیم .با اذهانی پر بضاعت تر، دست به قلم و چشم دوربین شویم. درک اجتماعی و انسان شناختی بلندتری پیدا کنیم، با نخبگان حوزه های گوناگون همنشین شویم و از فلسفه ی آفرینش تا عمق پیروزی ها ،کامیابی های علمی و تجربی و تحولات اجتماعی و قهرمانان و الگوهای کارآمد و انرژی بخش طیف وسیعی از ساحات را دربرابر ذهن هنری خود قرار دهیم و هدهد خیال را در اتاقک کلیشه زندانی نکنیم تا  بتوانیم بیشتر از این دست آثار پر ویتامین و الهام بخش، عرضه کنیم.
چگونه هنرمندی که سبک اندیشه¬اش کم بضاعت و نزار است می¬خواهد معلّم مخاطبی باشد که اتفاقا خیلی وقتها، بیشتر و بهتر از او می¬فهمد و جامع¬تر فکر می¬کند؟ امروزه مخاطبان می¬دانند که فقط بخشی از  مسائل و نگاه های فاخر سطوح زندگی را می¬توان در سریال¬ها و تله فیلم ها مشاهده کرد! و این دلیلی جز کلیشه شدن مضامین و ساختارها  ندارد.

3.پرداختن به شخصیّت های پیشرو، پرهیز از اندوه پردازی
در کوچه پس کوچه¬های سبک اندیشه¬ ی ما ایرانیان، همواره انسان¬های بدبخت، اندوهگین، شکست خورده، منفی نگر و ناشکر می¬پلکند. تا حد زیادی منفی¬نگری و اندوه پردازی، طبع ثانوی برنامه¬های نمایشی ما شده است. رسانه هم که حلقه «استن و بایستن و شدن» است، خود به جای آنکه استادی خبیر باشد تابعی حقیر شده است! مگر رسانه دانشگاه نیست؟ چرا در این دانشگاه این قدر سکه¬ی اندوه زده می¬شود؟ این همه قند پارسی و عرفان ناب و لبخند حکیمانه¬ی مستی عشق چرا غایب است؟ چرا هنرمندان و نخبگان نمی¬توانند به سرعت میان آن همه شِکر که در منقار ادیبان ما است را به کام انسان امروز شهدی کنند و تا قند معرفتش در دماغ بسوزد و اندیشه بسازد و چرخ نیلوفری امروز را به زیر آورد؟ چرا حتی مومنان و متدینان و قهرمانان برنامه¬های نمایشی اینقدر تک ساحتی¬اند؟ چرا باورهای ثابت دینی و سنن خوب  را دستمایه¬ی «عصا به دست زندگی کردن» می¬کنند؟ چرا اینقدر عقلشان عقالشان شده و جست و چست¬شان را کشته است؟ به جای زنده¬دلی و ساختن آباد کردن و سترگ بودن در برابر مشکلات درون و بیرون و ریختن عرق جبین، بیشتر انگشتر عقیق و اندیشه¬های کم مقدار دارند؟! شهاب فکرشان تا زیر بازارچه و حل گرفتاری پیرزن محل و به هم رساندن همان دو پرنده عاشق مذکور بیشتر نمی¬رود؟ شخصیّت¬های پیشرو در هنرهای نمایشی  ما یا غایب¬اند یا خیلی کوچک و کم مایه-اند!! خداوند کارهای بزرگ را دوست دارد. اما شخصیت مثبت در آثار غربی¬ها اندیشناک و در کوشش برای حل مشکل اقتصادی کشورش است و قهرمان فیلمهای ما اندیشناک گرفتن یک وام از مسجد محل برای یک فلک زده دیگر است!! (انجام پاسکاری آه و ناله و نداری عادلانه!) راستش را بخواهید به همین علت بوده که غربیان این¬طور سوار دنیا شدند. ما که نفت  داشتیم و نفت ساختیم[9]، انگلیسی¬ها آن تاراج کردند.
 نباید فراموش کرد که رسانه، حلّقه¬ ی مفقوده بین استن و بایستن است. رسانه موظف است از مخاطبین ناامید، تنبل، افسرده، وارفته، درون¬پرداز و کم تلاش، انسان¬هایی بسازد که برای رسیدن به اهدافشان در زندگی با چنگ و دندان می-جنگند و لبخند می¬زنند. برمی¬گیرند و اما انفاق هم می¬کنند. زیرا جنگ صالحان با هوای نفس و بدخواهان آفاقی و موانع محیطی اگر چه همراه با تازیانه¬ی سلوک و زخم دست، قرین است اما با گشاده رویی و گشاده دستی و شجاعتی مهر آگین عجین است.
شخصیّت پیشرو شخصیّتی سالم است که اگر چه نارسایی¬هایی دارد، اما گره دراماتیک او می¬تواند در بیرون او باشد. چرا باید گره¬های کور دراماتیک همواره به تمام در درون انسان¬ها باشد؟ چرا انسان¬هایی که با عشق و ایمان و عرق جبین به مشکلات لبخند می¬زنند در سینمای ایران این قدر اندک شمارند؟
امروزه به طور گسترده نیازمند برجسته کردن قهرمانان آفاقی و انسان¬های سازندگی هستیم. قهرمانانی که برای نوآوری و گریز از تنگناهای زندگی در آفاق هستی می¬کوشد. حتی آنکه یک تفریح¬گاه شاد برای مردم می¬سازد، او که برای خدا کارخانه¬ی ورشکسته¬ای را احیاء می¬کند و می¬کوشد محیط را به نفع دین و صلاح و عشق و کشور تغییر دهد همه و همه قهرمان¬اند و نیاز ضروری امروز سپهر رسانه¬ی ایران¬اند. طبیعی است در شرایطی که احساسات درون پردازی و انس با لایه¬ی شاعرانه و حتی عارفانه هستی در سبک اندیشه¬ی مخاطب ما هم قدری متورم است، مناسب است از پرداختن به شاعران و حکیمانی که درون کاوانه به عالم نگریسته¬اند، احتیاط کنیم و بیشتر به شخصیّت¬های آفاقی و شهریاران غیر شاعر، اقبال بیشتری کنیم. شخصیّت¬های پیشرو را در معرض دید مخاطبان قرار دهیم و از عشق و ازدواج  به اندازه¬ی نمک غذا و در حاشیه بهره جوییم.[10]
چرا باید سریال¬ها و فیلم¬های آمریکایی (که به لحاظ معنای حق و نور آسمانی خیلی فقیر است) سرشار از شخصیّت¬های پیشرو و موفق باشد؟ موفقیت¬هایی که اتفاقاً اگر چه با سختی و اندوه و مرگ و میر همراه¬اند، اما دق¬آلود نیستند! این آثار به مخاطب می¬گویند باید کاری کرد که اندوه و غم انبوه نباشد و این درست است. شخصیّت¬ها همواره، حرکت و پویایی دارند و عنصر دراماتیک اگر چه، شاید بر اندوه گره می¬خورد اما کارگردان اندازه نگه می¬دارد(پلان یا سکانس گریه، زود تمام می¬شود) و مخاطب را معمولاً دق مرگ نمی¬کند و با لبخند و سرشاری از انرژی، احساس مخاطب را ترمیم می-کند. آن¬قدر در آن کاریزمای زیبایشی (* زیباشناختی) وجود دارد که حس انگیزش و زندگی را در مخاطب برمی¬انگیزد (مخاطب معمولا وقتی فیلم آمریکایی می¬بیند فقط تماشای فیلم به او تلنگر می¬زند که تنبل و راکد نباش، ورزیده باش، به خودت برس، سرحال باش و برای زندگی بکوش) چرا که اندوه و ناله در هالیوود یک نشانه¬ی گذرا است و اما مویه و اندوه در ما و در سینمای ما یک سرمایه و بن مایه و سنگ قبری در عمق شخصیت ماست! نه دین این را گفته است و نه عقل و نه عقلاء بر این معنا صحه می¬گذارند. دین ما می¬گوید: مومن و ولی خدا نباید محزون باشد این اندیشه های غم اندود حقیر را، نادانی ما، به ما حقنه کرده است.
البته می¬دانیم مثبت¬گرایی در نمایش، به این معنا نیست که به سمت طنز هجوم آوریم. (آن¬گونه که گاه گمان رفته است!) بلکه به این معناست که سبک اندیشه¬مان را برای محیطی سرشار و پیشرو، مساعد و ترمیم کنیم و جدیت، هدفمندی، برنامه داشتن، قوی بودن و قوی شدن، فایق آمدن و گره گشودن را در سطحی ارزنده ترویج کنیم. در اکثر فیلم¬های آمریکایی و اروپایی بسیار می¬شود که تعدادی کودک شهر یا جنگلی را نجات می¬دهند. در حالی که خیلی وقت¬ها(در کلیشه ی تولیدات تلویزیون) جوان ایرانی و شیعه¬، فکرش تا حد دختر همسایه بیشتر نرفته است!! تحصیل و درس¬اش که هیچ می¬شود، هیچ، با مادر و پدر و...درگیر است با خودش هم درگیر است و معلوم نیست واقعا چکار می¬خواهد بکند!
یک زن با یک نوجوان در یک فیلم فرنگی، برای هدفش تا حد مرگ می¬جنگد، مدیر شرکتی عظیم می¬شود، جامعه ¬ای را نان می¬دهد، مرز دانشی را به پیش می¬راند، خلبان و تاجر و دانشمند می¬شود؛ آنوقت زن ایرانی شیعه فاطمه¬ ی زهراء (سلام الله علیها)  هنوز با مادر شوهرش، کَل¬کَل دارد!! و گیر این است که چرا او غرغر می¬کند که مثلا چرا دختر زاییده است! یا چرا به مهمانی آمده یا نیامده است! دایم گریه می¬کند و اسیر افکار حقیر است، مخاطب را دق می¬دهد و مخاطب بیچاره¬ی فلک¬ زده، پس از یک روز، خستگی و جنگ با غول آهنی شهر، باید  پای دق¬ هایی بنشیند که با پول نفت او، بر اساس یک سبک اندیشه¬ی بیمار، فیلمنامه و فیلم شده است!
طبیعی است این قسم از شخصیّت¬های سطح پایین در محصولات نمایشی ما، افرادی لوس و مصرف¬گرا باشند. شخصیّت-های لوس در موقعیتی که معلوم نیست چطور سر هم شده، با ذهن و ضمیری پر از کلاف¬های سر در گم که اصلا معلوم نیست چه دردی دارند که این همه گرفتار خودشان هستند! در جامعه انسان¬های عادی تا حدی همینطور هستند. اما چرا دوربین نمایش¬های ما روی این سنخ شخصیّت¬ ها تاکید افراطی دارد؟

عجیب این است که بسیجیان همین کشور و نه در صدها سال پیش، بلکه همین چند سال قبل و همین الان، همت¬شان اعتلای اسلام در تمام جهان بود و هست و این همه رزمنده و فرمانده¬ی توانمند که حتی موقع شهادت هم لبخند زده¬اند، این همه دانشمند و طبیب محقق و مهندس و تاجر موفق داریم که زندگی آن¬ها را می¬شود با رویکرد شخصیّت پیشرو و نه شاعر مسلک، به بهترین فیلم¬ها تبدیل کرد و برای جوانان این خطه، الگوهای راست قامت و نستوه ارایه کرد رسانه مأمور است مخاطب را با انسان های موفق همنشین و عجین کند .اصلا روانشناسان موفقیت می¬گویند با افراد پیروز دوست و همنشین شوید. جدیّت پیامبر ارزش و اخلاق نیست! خذ الکتاب بقوه¬ی قرآن امر به قدرتمند بودن نیست؟  لیس للانسان الا ما سعی ارزش نیست! دکتر حسابی، شهید مطهری، شهید بهشتی و هزاران انسان مثبت اندیش پیشرو و نق نزن و تلاش گر، واقعی نیستند؟
نتیجه:
«لازم است مخاطب رسانه، خیلی بیشتر شاهد شخصیّت¬های مثبت و پیشرو باشد و جدًییت، نظم، تلاش و...(سایر عوامل ارتقاء)و نیز موفقیت او را بچشم ببینند. تا کم¬کم روحیات انسان موفق را پیدا کند. حوزه¬ی پیروزی نباید صرفا به قلمرو خاصی محدود باشد. بلکه شامل پیروزی معنوی، اخلاقی، تجاری، خلاقیتی، غلبه بر عادات بد، زندگی پرشور  معنا دار و .. باشد. عصر ما عصر همه ساحتی است، تک ساحتی¬ها منقرض شده¬اند»
پی نوشت:
1. «اصفهان به شهری پر رونق تبدیل شد و هنرهای نقاشی ، قالی بافی ، منسوجات و سفال سازی و فلز کاری به اوج خود رسیدند. معماری دوران شاه عباس در اصفهان نماد شکوفایی هنر در این دوره است . مسجد شیخ لطف¬الله ، مسجد شاه و میدان نقش جهان اصفهان نمونه های بارز این هنر می باشند فلسفه و حکمت اسلامی در این دوران بار دیگر احیا شد.تجدید حیات مکتب مهم اشراقیه از فلسفه وظهور ملا صدرا وسعی اودربه هم بافتن رشته های مکاشفه اسلامی،تفکر ارسطویی و افلاطونی،حکمت اشراقی سهروردی وتعالیم گنوسی متفکر اندلسی ابن عربی آمیزه ای وسیع پدید آورد.در دوره صفویه پزشکان منزلت والایی داشتند واغلب مشاوران شاه بودند و گاه به مقام وزارت نیز می رسیدند» نگا.سیوری، راجر، ایران عصر صفوی، ترجمه:کامبیز عزیزی، سال چاپ:1385، تهران،نشر مرکز، چاپ نوزدهم، فصل چهار تا نه.
2. نگارنده که سال¬ها مدیر اتاق¬های ایده پردازی بوده¬ام شاهد این هستم که حتی در بنیان شکل¬گیری یک اثر هنری، که ایده¬ای برای داستان و نهایتاً یک فیلم¬نامه است، رویکرد درون¬پردازی به عنوان یک اصل پیشفرض و قطعی وجود دارد!
3. سریالهای قدیمی خارجی مانند: پیشتازان فضا (1969)، خانه کوچک (1983) مرد شش میلیون دلاری( 1975-1978)  پوآروی آگاتا کریستی (8 ژانویهٔ 1989 تا 13 نوامبر 2013 به مدت 25 سال از شبکهٔ آی‌تی‌وی)، ماجراهای شرلوک هلمز(1994) پینوکیو ( از سال 1986 تا 2000 مجموع 156 اپیزودی)،. خانم مارپل(1984 تا 1992) و... همچنین برای کودکان، تنسی تاکسیدو و چاملی (1963) پروفسور بالتازا (1967- 87) یوگی و دوستان (1967) عصر حجر (1966) زورو (1957) ماجراهای گالیور (1968) باخانمان یا داستان پرین (1978)و بسیاری دیگر از آثار نمایشی خارجی بودند که در ایران پخش شده و همگی به کوشش های جدی آفاقی می¬پرداختند. برخی از این سریال¬ها به طور هوشمندانه اهداف مدیریت نگرشی جهانی را به عهده داشتند.
4. ذوالقرنین در قرآن در سوره کهف آمده‌است.
5. نگا. وبگاه تبیان: www.tebyan.net
6 . حد اقل 240 فیلم و سریال با موضوع فضا و تسخیر آن در دنیا ساخته شه که 90% آن آمریکایی است.
7 . نگا. http://mustafaprize.org/fa/
8 . درست زمانی مجموعه تلویزیونی خانه بدوش یا همان مراد برقی (1352، با یک داستان مبتذل) از تلویزیون ملی ایران پخش می¬شد، در آمریکا و ایران در همان سال¬ها مجموعه تلویزیونی مرد شش میلیون دلاری (1351) تولید و پخش می¬شد! این سریال، داستانی تخیلی علمی با مضمون استفاده از انرژی هسته¬ای و ترمیم بدن انسان با استفاده از تکنولوژی رباتیک بود، ضمن اینکه قهرمان داستان (لی آستین) ضمن یک سفر فضایی آسیب دیده بود. این در حالی است که آمریکایی¬ها  از سال   1938 میلادی یعنی  1316 خورشیدی داشتند رآکتور اتمی خود را شکل می¬دادند. (با محاسبه فواصل انتقال اطلاعات، فقط حدود 25 سال بین واقعیت اولیه و تولید فیلم تخیلی علمی فاصله است!) این درحالی است که دانش و مهندسی رباتیک در سال 1927 یعنی 1305 خورشیدی تازه متولد شده بود! در آن سال¬ها نسخه نمایشی فرهنگ-شان اینگونه بود و ما زیر بازارچه¬ی عشق پیری در خانه قمر خانم، آلاخون والاخون بودیم.(نام سه سریال آن روز) اگر چه دلیران تنگستان هم نشانی از فروغ ایرانی و ملی ما بود. در هر حال  ما همان روزها هم  درون¬پرداز بودیم. در مجموعه¬ی مراد برقی، مراد می¬خواهد از پایین شهر به بالای شهر بیاید و با ذهن کوچک خود آرزوی این را دارد که با بالا شهری ها بجوشد و وصلت کند در مجموعه¬ی زمانه (آذرماه سال 1391 در 49 قسمت از شبکه 3 سیمای جمهوری اسلامی ایران ) همین مضمون در شکل کلی اما  سرشار از دق و ناله و متاسفانه با همان سبک اندیشه تولید و پخش ¬شد. اگر چه وضعیت¬های دراماتیک محدودند اما مطمئناً می¬توانند، بستر سبک اندیشه¬های گوناگون و ذومراتبی باشند.مراد ما اشاره به فکر سطح پایینی است که پا به پای زمان رشد نکرده است.
9  .   نفت به حسب دسته بندی¬های قدیم، انواعی دارد و همه جزء اکتشافات مسلمانان است  نفت ضروری:در قرن یازدهم میلادی توسط ابوعلی سینا اختراع شد. نفت سفید و چراغ نفتی،اختراع شده توسط محمد زکریای رازی در قرن نهم میلادی،  میدان نفتی ٬ مواد نفتی ،نفتا و قیر، اولین مواد نفتی در قرن هشتم میلادی زمانی که خیابانهای بغداد با قیر سنگ فرش شد بوجود آمد.که این قیر از تقطیر نفت خام بدست آمده بود.در قرن نهم اولین میدان نفتی در باکو در آذربایجان برای تولید نفت استخراج شد.این میدان نفتی توسط المسعودی در قرن دهم و مارکوپولو در قرن سیزده اینگونه توصیف شده که محصولاتش توسط صدها کشتی حمل می‌شده است.  بنزین:شیمیدان¬های مسلمان برای اولین با از نفت خام توانستند بنزین تولید کنند
10. در هنر سینما، استفاده از عشق برای ایجاد جذابیت یک عنصر کارآمد و قابل توصیه است. اما ما ایرانیان همانطور که  از صنایع سخت افزاری و وارداتی درست استفاده نمی¬کنیم، از تکنیک¬های نرم افزاری هم درست بهره نمی¬جوییم. از عشق نه به عنوان یک کلیشه و نه به عنوان تنها عنصر جذابیت، بلکه به عنوان یک افزار کمکی باید استفاده نمود. البته می¬تواند خیلی در حاشیه و کم رنگ یا در میان و پر رنگ باشد. نگا. جانتی، لوییس، شناخت سینما، 1381، ایرج کریمی، تهران، نشر روزگار، ص 15.
حجت الاسلام حمید رجایی
مدرس خارج حوزه علمیه قم، کارشناس ارشد ارتباطات و رسانه

  
نویسنده : میرزا قلی‌خان راپورتچی ; ساعت ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ روز ٢۱ بهمن ۱۳٩۳

← صفحه بعد صفحه قبل →